دیگر رنگ دنیا را نخواهم دید (حبسیات یک داستان‌نویس)

دیگر نمی‌توانستم به کنسرتوی ویولن گوش بدهم، به سفر بروم، در کتاب‌فروشی‌ها بچرخم، از نانوایی نان بگیرم، به دریا یا درخت پرتقالی چشم بدوزم، یا عطر گل‌ها و چمن و باران و خاک را حس کنم. نمی‌توانستم به سینما بروم. نمی‌توانستم سوسیس و تخم مرغ بخورم یا جامی بنوشم یا به رستوران بروم و ماهی سفارش بدهم. نمی‌توانستم به تماشای طلوع آفتاب بنشینم. احمد آلتان چه در ترکیه و چه در جهان نویسنده و روزنامه‌نگار شناخته‌شده‌ای است. کتاب حاضر اما شاید از آثار داستانی او هم گامی فراتر رفته باشد؛ او در این کتاب خشم و ناامیدی از بی‌عدالتی و سرنوشت محتوم خویش را در قالب واژگانی شاعرانه و کوبنده ریخته و اثری خلق کرده که جان مکسول کوتسی نویسنده برنده نوبل آن را جذاب و عمیق می‌نامد. آریل دورفمن نویسنده معترض آرژانتینی نیز می‌نویسد که باید نام آلتان را به‌عنوان یکی از بزرگترین حبسیه‌نویس‌های تاریخ به خاطر بسپاریم.